To jest fantastyczne „puzzle” ale bez niepotrzebnych Nd8 i Bh5.
Spróbowałem zrobić wersję: Q2KB1qk/8/Pr1P1P2/8/8/3p4/5b2/8 w – – 0 1
1. f7! (1. a7? Rxd6+ 2. Kc7 Ra6! 3. f7 Qg3+! 4. Kc8 Kg7! ale nie 4.. Qf4 5. f8=Q+! Qf8 6. Qh1+ Rh6 7. Qxh6+!) 1.. Rxd6+ 2. Ke7 (2. Kc7? 2. Qf8!) 2.. Qf8 3. Kxf8 Bc5 4. Qa7!
Czyli rezygnujemy z pionka „c”, którego „poświęcenie” było jedynym możliwym sensownym posunięciem. Za to jest cenna alternatywa dla wstępu.
Może ktoś widzi to inaczej, bo bardzo chciałbym umieścić to dzieło w mojej kolekcji („In search of beauty”), którą nadal polecam (już 151 pozycji i rośnie!).
Marek Kwiatkowski
9 miesięcy temu
Bardzo poważnym problemem dla szachowych kompozytorów (studia) jest „gdzie i czy” stawiać dwa wykrzykniki przy posunięciu. Jest to raczej kwestia uznaniowa, chociaż podobnie jak zasady („principles”) dla niektórych może być dobrym pretekstem („paragraf 22”) do zaniżania oceny zadania lub dyskryminowania autora (jego twórczości). Nie wiem jak teraz, ale pamiętam, że w przeszłości było wprost zabronione dostawianie drugiego wykrzyknika w zadaniach przesyłanych do Albumów FIDE. To był też jeden z powodów, dla którego wcześniej odrzuciłem studia. Po co „kopać się z koniem”. Ja w mojej kolekcji („In Search of Beauty”) starałem się dodawać drugi wykrzyknik do spektakularnych bądź bardzo istotnych dla treści zadania posunięć. Celowo pomijam wątpliwe określenia: „trudności w jego znalezieniu” lub „jego nieoczywistość”.
Last edited 9 miesięcy temu by Marek Kwiatkowski
Marek Kwiatkowski
9 miesięcy temu
Czym jest oryginalność studium? Skala jest od plagiatu (plagiator) po przypadkowe podobieństwo, a opiera się, z reguły, na nazwisku nad diagramem. Logika jest (powinna być, ale tak nie jest) prosta: lepsza wersja nie może być antycypowana przez gorszą. Oczywiście nazwisko poprzednika powinno znaleźć sie w nagłówku zadania. Uznanie pracy za antycypację, przez sędziego, niestety praktycznie (prawdopodobnie) dyskwalifikuje to zadanie. Baza zadań liczy ponad 1000000, ale czy są wszystkie. Prosty program powinien zwrócić zadania zawierające poszukiwaną pozycję (niekoniecznie początkową) lub zbliżoną do niej.
Marek Kwiatkowski
9 miesięcy temu
Duale (studia) są niemile widziane również w grze uznawanej za poboczną. To znaczy nie dyskwalifikują one zadania, ale nie powinny one być ukrywane. Zasada jest prosta i logiczna. Ukryty dual powinien kończyć wariant, czy próbę. Jeżeli chcesz to kontynuować powinieneś pokazać dual lub przed nim zamieścić „np.” co jednoznacznie informuje, że ta kontynuacja nie jest czysta.
Komputery, tablebases lub inne wspomagające oprogramowanie są dobrodziejstwem.
To, że można ułożyć dobre studium „dwoma kliknięciami”, to żarty.
Jakiekolwiek publikacje (studia) bez, wiernego w stosunku do np. „pdf”, zapisu „pgn”, to strata, swojego i czyjegoś, czasu.
Gra poboczna jest „tłem” w studium i jest bardzo istotnym jego elementem. Tylko ktoś kto nie czuje tego piękna, czyli jest rzemieślnikiem, bezkrytycznie opierającym swoją twórczości wyłącznie na zasadach (instrukcjach), może świadomie kontynuować wariant (próbę) po ukrytym dualu.
Last edited 9 miesięcy temu by Marek Kwiatkowski
Marek Kwiatkowski
9 miesięcy temu
Rolę wstępu w studiach często przejmuje kombinacja posunięć, manewr jakiejś bierki lub cała gra wstępna
(introduction). W tym przypadku to forsowna kombinacja 1. Nf7+ Bxf7 2. exf7, co przy wiszącej czarnej wieży niestety podpowiada poświęcenie 2.. Qf8+.
Przyznanie tej pracy 1-szej nagrody (sportowy sukces!) wywołało kontrowersje i jest raczej (?) niedźwiedzią przysługą. Chyba już w Biblii jest napisane, że: skrzywdzisz kogoś dając mu coś, kosztem innych, co mu się zdecydowanie nie należało.
Marek Kwiatkowski
9 miesięcy temu
Bezkrytyczne stosowanie zasad (principles) demaskuje pseudo-artystę.
Wspominałem wcześniej o „boskim dziele” (Oleg Pervakov; 1st PR UAPA-21-B1 2023). Pietą achillesową tego dzieła jest to, że zostało stworzone przez genialnego rzemieślnika, a nie artystę.
Wybrał on 13.. Kh5 14. Qg5# (prymitywny mat – wzorowy ale to nie znaczy, że z definicji piękny!) zamiast 13.. Kg4 14. Qg5#, gdzie ten drugi mat (zdecydowanie atrakcyjniejszy a ponadto ekonomiczny) musi być uznany za wzorowy, bo pole „sporne g3” jest „dodatkowo atakowane”, ale poprzez czarnego króla, a biały król ponadto atakuje inne pola i nie ma hipotetycznej możliwości poprawienia tego układu.
Oczywiście w mojej kolekcji („In Search of Beauty – już 158 pozycji) poprawiłem to usuwając ponadto niepotrzebne spoilery w logicznych próbach.
Last edited 9 miesięcy temu by Marek Kwiatkowski
Marek Kwiatkowski
9 miesięcy temu
Dlaczego wersje są aż tak istotne dla kompozycji szachowej. Ostatnie wpis na „Chess Study Art” dotyczący:
Bazlov & Neistadt; 1st PR ACCC-55 AT 2025 zawiera pomysłową wersję (Steffen Nielssen) tej pięknej (idealna gra wstępna), pracy.
Rozwinął to (kolejna wersja) Serhiy Didukh dodając efektowne poświęcenie hetmana: 8/5p1k/3P3q/4Q1p1/2p1P1Pb/p7/P4P2/KB2n3 w – – 0 1; Qf6 !!
Ja widzę to jeszcze inaczej: 8/5p1k/1q1P1Q2/6p1/2p1P1Pb/p7/P4P2/KB2n3 w – – 0 1; d7!!!
Celowo dodaje trzy wykrzykniki, bo nie widziałem aż tak zaskakującego poświęcenia aktywnego hetmana w studium.
Tej pozycji tam nie znajdziecie (Chess study Art), bo Didukh moim przyjacielem nie jest (boi się mnie!) i nie akceptuje on moich wpisów.
Inną ładną wersję tego „pasywnego” poświęcenia hetmana dodał Nielsen (Chess Study Art –
6Q1/5p2/1q1P4/6pk/2p1P2b/p7/P4PP1/KB2n3 w – – 0 1; 1. Qh7+ Kg4 2. Qf5+ Kh5 3. g4+ Kh6 4. Qf6+ Kh7 5. d7!!), tylko dlaczego biały hetman nie jest na g7 (kontrola pól: b2 i d4), zamiast g8?
No i w stosunku do mojej (powyższej) wersji stracił cenną logiczną próbę 1. Qh8? Kg6 2. d7 Bg3!! z tym rewelacyjnym obaleniem, która powoduje, że rozwiązanie 1. Qf6+! Kh7 2. d7!! staje się dodatkowo jeszcze bardziej paradoksalnym.
Czy pasywne poświęcenie jest gorsze od aktywnego? Liczy się dobra alternatywa, a tej przypadku wersji Diducha w ogóle nie ma.
Mamy 4 pomysłowe i artystycznie wykonane wersje tego samego pomysłu:
A. oryginalna – Bazlov & Neistadt; 1st PR ACCC-55 AT 2025
B. wersja Diducha
C. wersja Nielsena (z białym hetmanem na g7)
D. wersja paparazzi (taki jest mój pseudonim dla wszystkich moich wersji 🙂 )
Każda z nich wydaje się być bardzo atrakcyjną. Dlatego powstawanie wersji nie jest jakimś nieszczęściem i nie powinno spotykać się z wrogością.
Czy któraś (któreś) z nich trafi do mojej książki? Najmniejsze szanse ma wersja B, ponieważ dla mnie
spektakularność posunięcia (wariant główny) wiąże się jednak z istnieniem jakiejkolwiek sensownej alternatywy (wymagająca próba lub wariant) dla tego posunięcia (bezpośrednio lub wcześniej). Dlatego aż tak bardzo nie żałuję utraty poświecenia pionka „c” w mojej wersji (pierwszy wpis tutaj) do pracy Andrzeja Jasika. 🙂
Last edited 9 miesięcy temu by Marek Kwiatkowski
Marek Kwiatkowski
9 miesięcy temu
Arpad Rusz skorzystał z mojej wersji (paparazzi; „In Search of Beauty” 2025) i tym samym ulepszył jedno ze swoich studiów szachowych (patrz: jego strona internetowa). To jest miłym zaskoczeniem, bo myślałem że w tym tragikomicznym środowisku kompozycji szachowej jest to kompletnie nieosiągalne. 🙂
Zastąpiłem pozycję numer 128 z kolekcji „In Search of Beauty”. Nie pasowała do reszty. Zbliża się koniec roku i to
będzie, tym samym, zakończenie mojej pracy nad tym zbiorem. Może ktoś widzi jakiś błąd lub czegoś brakuje, to bardzo proszę o pomoc. 🙂
To jest fantastyczne „puzzle” ale bez niepotrzebnych Nd8 i Bh5.
Spróbowałem zrobić wersję: Q2KB1qk/8/Pr1P1P2/8/8/3p4/5b2/8 w – – 0 1
1. f7! (1. a7? Rxd6+ 2. Kc7 Ra6! 3. f7 Qg3+! 4. Kc8 Kg7! ale nie 4.. Qf4 5. f8=Q+! Qf8 6. Qh1+ Rh6 7. Qxh6+!) 1.. Rxd6+ 2. Ke7 (2. Kc7? 2. Qf8!) 2.. Qf8 3. Kxf8 Bc5 4. Qa7!
Czyli rezygnujemy z pionka „c”, którego „poświęcenie” było jedynym możliwym sensownym posunięciem. Za to jest cenna alternatywa dla wstępu.
Może ktoś widzi to inaczej, bo bardzo chciałbym umieścić to dzieło w mojej kolekcji („In search of beauty”), którą nadal polecam (już 151 pozycji i rośnie!).
Bardzo poważnym problemem dla szachowych kompozytorów (studia) jest „gdzie i czy” stawiać dwa wykrzykniki przy posunięciu. Jest to raczej kwestia uznaniowa, chociaż podobnie jak zasady („principles”) dla niektórych może być dobrym pretekstem („paragraf 22”) do zaniżania oceny zadania lub dyskryminowania autora (jego twórczości). Nie wiem jak teraz, ale pamiętam, że w przeszłości było wprost zabronione dostawianie drugiego wykrzyknika w zadaniach przesyłanych do Albumów FIDE. To był też jeden z powodów, dla którego wcześniej odrzuciłem studia. Po co „kopać się z koniem”. Ja w mojej kolekcji („In Search of Beauty”) starałem się dodawać drugi wykrzyknik do spektakularnych bądź bardzo istotnych dla treści zadania posunięć. Celowo pomijam wątpliwe określenia: „trudności w jego znalezieniu” lub „jego nieoczywistość”.
Czym jest oryginalność studium? Skala jest od plagiatu (plagiator) po przypadkowe podobieństwo, a opiera się, z reguły, na nazwisku nad diagramem. Logika jest (powinna być, ale tak nie jest) prosta: lepsza wersja nie może być antycypowana przez gorszą. Oczywiście nazwisko poprzednika powinno znaleźć sie w nagłówku zadania. Uznanie pracy za antycypację, przez sędziego, niestety praktycznie (prawdopodobnie) dyskwalifikuje to zadanie. Baza zadań liczy ponad 1000000, ale czy są wszystkie. Prosty program powinien zwrócić zadania zawierające poszukiwaną pozycję (niekoniecznie początkową) lub zbliżoną do niej.
Duale (studia) są niemile widziane również w grze uznawanej za poboczną. To znaczy nie dyskwalifikują one zadania, ale nie powinny one być ukrywane. Zasada jest prosta i logiczna. Ukryty dual powinien kończyć wariant, czy próbę. Jeżeli chcesz to kontynuować powinieneś pokazać dual lub przed nim zamieścić „np.” co jednoznacznie informuje, że ta kontynuacja nie jest czysta.
Komputery, tablebases lub inne wspomagające oprogramowanie są dobrodziejstwem.
To, że można ułożyć dobre studium „dwoma kliknięciami”, to żarty.
Jakiekolwiek publikacje (studia) bez, wiernego w stosunku do np. „pdf”, zapisu „pgn”, to strata, swojego i czyjegoś, czasu.
Gra poboczna jest „tłem” w studium i jest bardzo istotnym jego elementem. Tylko ktoś kto nie czuje tego piękna, czyli jest rzemieślnikiem, bezkrytycznie opierającym swoją twórczości wyłącznie na zasadach (instrukcjach), może świadomie kontynuować wariant (próbę) po ukrytym dualu.
Rolę wstępu w studiach często przejmuje kombinacja posunięć, manewr jakiejś bierki lub cała gra wstępna
(introduction). W tym przypadku to forsowna kombinacja 1. Nf7+ Bxf7 2. exf7, co przy wiszącej czarnej wieży niestety podpowiada poświęcenie 2.. Qf8+.
Przyznanie tej pracy 1-szej nagrody (sportowy sukces!) wywołało kontrowersje i jest raczej (?) niedźwiedzią przysługą. Chyba już w Biblii jest napisane, że: skrzywdzisz kogoś dając mu coś, kosztem innych, co mu się zdecydowanie nie należało.
Bezkrytyczne stosowanie zasad (principles) demaskuje pseudo-artystę.
Wspominałem wcześniej o „boskim dziele” (Oleg Pervakov; 1st PR UAPA-21-B1 2023). Pietą achillesową tego dzieła jest to, że zostało stworzone przez genialnego rzemieślnika, a nie artystę.
Wybrał on 13.. Kh5 14. Qg5# (prymitywny mat – wzorowy ale to nie znaczy, że z definicji piękny!) zamiast 13.. Kg4 14. Qg5#, gdzie ten drugi mat (zdecydowanie atrakcyjniejszy a ponadto ekonomiczny) musi być uznany za wzorowy, bo pole „sporne g3” jest „dodatkowo atakowane”, ale poprzez czarnego króla, a biały król ponadto atakuje inne pola i nie ma hipotetycznej możliwości poprawienia tego układu.
Oczywiście w mojej kolekcji („In Search of Beauty – już 158 pozycji) poprawiłem to usuwając ponadto niepotrzebne spoilery w logicznych próbach.
Dlaczego wersje są aż tak istotne dla kompozycji szachowej. Ostatnie wpis na „Chess Study Art” dotyczący:
Bazlov & Neistadt; 1st PR ACCC-55 AT 2025 zawiera pomysłową wersję (Steffen Nielssen) tej pięknej (idealna gra wstępna), pracy.
Rozwinął to (kolejna wersja) Serhiy Didukh dodając efektowne poświęcenie hetmana: 8/5p1k/3P3q/4Q1p1/2p1P1Pb/p7/P4P2/KB2n3 w – – 0 1; Qf6 !!
Ja widzę to jeszcze inaczej: 8/5p1k/1q1P1Q2/6p1/2p1P1Pb/p7/P4P2/KB2n3 w – – 0 1; d7!!!
Celowo dodaje trzy wykrzykniki, bo nie widziałem aż tak zaskakującego poświęcenia aktywnego hetmana w studium.
Tej pozycji tam nie znajdziecie (Chess study Art), bo Didukh moim przyjacielem nie jest (boi się mnie!) i nie akceptuje on moich wpisów.
Dodajemy jedno posunięcie:
8/5p2/1q1P3k/4Q1p1/2p1P1Pb/p7/P4P2/KB2n3 w – – 0 1
i dostajesz zaskakującą naturalną (logiczną) próbę: 1. Qf6+! (1. Qh8+? Kg6 2. d7 Bg3!! 3. fxg3 Nd3 =) 1.. Kh7 2. d7!! (2. Qxf7+? Kh8! 3. Qf6+ Kg8! =) 2.. Qxf6+ 3. e5+ Kh6! 4. exf6 Bxf2 5. d8=R! (5. d8=Q? Bd4+ 6. Qxd4 c3 7. Qe4 Nc2+ 8. Bxc2 =) 5.. Bd4+ 6. Rxd4 c3 7. Re4!
Inną ładną wersję tego „pasywnego” poświęcenia hetmana dodał Nielsen (Chess Study Art –
6Q1/5p2/1q1P4/6pk/2p1P2b/p7/P4PP1/KB2n3 w – – 0 1; 1. Qh7+ Kg4 2. Qf5+ Kh5 3. g4+ Kh6 4. Qf6+ Kh7 5. d7!!), tylko dlaczego biały hetman nie jest na g7 (kontrola pól: b2 i d4), zamiast g8?
No i w stosunku do mojej (powyższej) wersji stracił cenną logiczną próbę 1. Qh8? Kg6 2. d7 Bg3!! z tym rewelacyjnym obaleniem, która powoduje, że rozwiązanie 1. Qf6+! Kh7 2. d7!! staje się dodatkowo jeszcze bardziej paradoksalnym.
Czy pasywne poświęcenie jest gorsze od aktywnego? Liczy się dobra alternatywa, a tej przypadku wersji Diducha w ogóle nie ma.
Mamy 4 pomysłowe i artystycznie wykonane wersje tego samego pomysłu:
A. oryginalna – Bazlov & Neistadt; 1st PR ACCC-55 AT 2025
B. wersja Diducha
C. wersja Nielsena (z białym hetmanem na g7)
D. wersja paparazzi (taki jest mój pseudonim dla wszystkich moich wersji 🙂 )
Każda z nich wydaje się być bardzo atrakcyjną. Dlatego powstawanie wersji nie jest jakimś nieszczęściem i nie powinno spotykać się z wrogością.
Czy któraś (któreś) z nich trafi do mojej książki? Najmniejsze szanse ma wersja B, ponieważ dla mnie
spektakularność posunięcia (wariant główny) wiąże się jednak z istnieniem jakiejkolwiek sensownej alternatywy (wymagająca próba lub wariant) dla tego posunięcia (bezpośrednio lub wcześniej).
Dlatego aż tak bardzo nie żałuję utraty poświecenia pionka „c” w mojej wersji (pierwszy wpis tutaj) do pracy Andrzeja Jasika. 🙂
Arpad Rusz skorzystał z mojej wersji (paparazzi; „In Search of Beauty” 2025) i tym samym ulepszył jedno ze swoich studiów szachowych (patrz: jego strona internetowa). To jest miłym zaskoczeniem, bo myślałem że w tym tragikomicznym środowisku kompozycji szachowej jest to kompletnie nieosiągalne. 🙂
Zastąpiłem pozycję numer 128 z kolekcji „In Search of Beauty”. Nie pasowała do reszty. Zbliża się koniec roku i to
będzie, tym samym, zakończenie mojej pracy nad tym zbiorem. Może ktoś widzi jakiś błąd lub czegoś brakuje, to bardzo proszę o pomoc. 🙂
Poprawiłem również numer 153 – usunięty przeoczony jednak dual. 🙂
To, dla mnie, jedno z najpiękniejszych studiów z tej kolekcji.